Bakterijske infekcije kože česte su u dječjoj dobi. Čak 17% posjeta liječniku zbog problema s kožom otpada na bakterijske infekcije kože. Najčešći uzročnici su gram pozitivne bakterije Staphylococcus aureus  (zlatni stafilokok), 70% i Streptococcus pyogenes ili beta-hemolitički streptokok, 30%. Obzirom da su infekcije stafilokokom i streptokokom praćene stvaranjem gnoja ove se bakterije nazivaju piogenim bakterijama (od grčkog pyon=gnoj).

Primarne infekcije kože nastaju na klinički nepromijenjenoj koži , iako su minimalni prekidi integriteta kože potrebni da bi bakterija mogla uzrokovati infekciju. Takve infekcije zahvaćaju epidermis i dermis i u mnogim slučajevima nestaju same po sebi, ali antibiotska terapija ubrzava ozdravljenje i smanjuje mogućnost komplikacija.

Sekundarne bakterijske infekcije nastaju na oštećenoj ili bolesnoj koži. Primjerice kod dermatitisa, cista, ulceracija ili kirurških rana, opeklina kože. U tom slučaju govorimo o sekundarnoj piodermizaciji ili impetiginizaciji.

Važan uvjet koji pogoduje nastanku bakterijskih infekcija kože je vlažnost koja potiče proliferaciju mikroba. Stoga su naročito pogodna mjesta za infekciju ona s većim brojem ekrinih žlijezda znojnica, kao što su pazusi, područje oko čmara ili između nožnih prstiju. Fiziološka flora ima protektivnu ulogu, pa tako u ranom novorođenačkom periodu, kada ona  još nije uspostavljena, češće su infekcije stafilokokom. Fiziološku floru čine Staphylococcus epidermidis, neke vrste roda Propionibacterium i Corinebacterium, neke gram-negativne bakterije, kao Acinetobacter.

Poznato je da čak 20-40% odraslih imunokompetentnih osoba nosi stafilokoka u nosu, a 20% oko čmara. Upravo to su značajni rezervoari infekcije stafilokokom.

Početak infekcije je prekid integriteta kože te upravo očuvane stanice najpovršnijeg sloja kože predstavljaju prvu liniju obrane. Lipidi kože imaju vrlo značajnu antimikrobnu aktivnost kao i lipofilne bakterije kože koje oslobađaju enzime lipaze.

Neke su infekcije kože uzrokovane s dva ili više mikroorganizama koji djeluju sinergistički što znači da su takve infekcije posebno intenzivne. One obično uključuju i anaerobne bakterije te zahvaćaju dublje slojeve kože i potkožja.

Najčešća površinska infekcija kože je impetigo contagiosa koji može biti bulozni i nebulozni (bula je mjehur). Najčešće se pojavljuje u toplo doba godine, a može zahvatiti djecu i odrasle. Impetigo uzrokuje  stafilokok i streptokok. Piogeni streptokok kolonizira kožu desetak dana prije infekcije dok se stafilokok obično proširi iz nosa na zdravu kožu i tada nastaju promjene na njoj. Stafilokok  se može naći u kožnim lezijama svih dobnih skupina dok se piogeni streptokok obično izolira kod djece predškolske dobi,a gotovo nikada prije druge godine života

Impetigo contagiosa počinje kao gnojni mjehur koji puca te nastaje erozija i krasta boje meda te cijeljenje bez ožiljka. Najčešće nastaje oko usta, nosa i po licu. Bulozni impetigo se pojavljuje sporadično, obično kod novorođenčadi i dojenčadi u toplo doba godine, a uvijek je uzrokovan zlatnim stafilokokom koji proizvodi epidermolitičke toksine. Kod novorođenčadi mjehuri mogu pokriti veliku površinu tijela te takvo stanje nazivamo pemphigus neonatorum. Kao komplikacija impetiga uzrokovanog streptokokom može nastati akutni glomerulonefritis, skarlatina, erythema multiforme i urtikarija dok reumatska groznica nastaje kao posljedica streptokokne angine.

Uzročnika možemo dokazati direktno iz brisa pustule ili gnojnog mjehura. Antistreptolizinski titar je rijeđe povišen nakon streptokoknog impetiga za razliku od faringitisa. Značajnije je povišena antihijaluronidaza i anti-DNAza.

Liječenje može biti samo lokalno ili kombinirano sistemsko. Važno je antiseptičkim kupkama i oblozims svakodnevno uklanjati kruste, a nakon toga slijedi primjena antibiotika mupirocina, gentamicina ili bivacina. Sistemska terapija provodi se penicilinom, cefalosporinima ili azitromicinom.

Angulus infectiosus oris (perleche ili žvale) također je površinska infekcija kože koja može biti uzrokovana streptokokom. Javlja se u uglovima usta kao crvenilo i bolne ragade i kruste. Predisponirajući čimbenik razvoja infekcije kod male djece je stalno vlaženje i oblizivanje uglova usnica.

Ecthyma je rijeđa bakterijska bolest uzrokovana beta-hemolitičkim streptokokom grupe A. Uzročnik ulazi kroz oštećenu kožu, obično kod djece na potkoljenicama. Na mjestu infekcije pojavljuje se pustula, a zatim se infekcija širi dublje s posljedičnom nekrozom, ulceracijom i ožiljkavanjem. Nastanku bolesti pogoduje malnutricija i deficit proteina te imunosupresija. Liječi se kao i impetigo.

Infekcijom dlačnog folikula nastaju folikularne piodermije. Najčešće su uzrokovane koagulaza pozitivnim stafilokokom, ali mogu biti uzrokovane i gram negativnim bakterijama. Širenjem infekcije na perifolikularno tkivo nastju furunkul i karbunkul.

Folikulitis simplex karakterizira pojava sitnih folikularno smještenih pustula (gnojnih mjehurića) okruženih crvenim rubom, a u središtu promjene često se vidi dlaka. Nastanku bolesti pogoduju stanja smanjene otpornosti organizma, pojačano znojenje, dijabetes melitus, okluzivni zavoji i sl. Vlasište, lice, glutealna regija i potkoljenice su najčešće zahvaćeni. Liječenje se provodi otvaranjem pustula, primjenom antiseptičkih obloga te lokalnih ili sistemskih antibiotika prema antibiogramu.

Na bazenima u kojima voda nije adekvatno klorirana može nastati folikulitis uzrokovan bakterijom Pseudomonas aeruginosa. Promjene u vidu sitnih papulopustula koje intenzivno svrbe pojavljuju se na postraničnom dijelu trupa, ispod pazuha, na bokovima i gluteusima. Folikulitis nastaje obično nakon 48 sati od izlaganja uzročniku (može biti i 8 sati do 5 dana), a spontano nestaje nakon 5 dana.

Furunkul nastaje kada se infekcija stafilokokom proširi na perifolikularno tkivo te nastaje crvenilo i otok kože uz bol na pritisak. Kasnije se pojavljuje nekrotizirajući čep i pražnjenje gnojnog sadržaja čime se umanjuje bol. Proces cijeli ožiljkom. Furunkul najčešće nastaje na mjestu pritiska na licu, vratu, u pazušnim jamama te gluteusima. Loša higijena, debljina, dijabetes melitus, malnutricija, kortikosteroidna terapija potiču nastanak furunkula. Spajanjem više furunkula nastaje karbunkul koji ima nekoliko otvora iz kojih izlazi gnojni sadržaj. Infekcija u tom slučaju zahvaća i subkutis, a često je praćena i općim simptomima, povišenom temperaturom i umorom. Izolirani furunkul može se liječiti primjenom toplih obloga koji ubrzavaju sazrijevanje te ubodnom incizijom. Ukoliko je furunkul na licu ili gornjoj usni potrebna je osobita pozornost jer se gnojna upala može venskim putem proširiti u kavernozni sinus i prouzročiti meningitis ili encefalitis. Stoga se kod furunkula na licu provodi sistemska antibiotska terapija.